Van Magome naar Tsumago: de complete Nakasendo-wandelgids

De Nakasendo verbond ooit Edo met Kyoto via 69 pleisterstadjes in de bergen en 500 kilometer verharde weg. Vandaag is bijna alles opgeslokt door moderne wegen of onder bebouwing verdwenen, op één stuk van 8 kilometer in de Kiso-vallei na. De wandeling tussen Magome-juku en Tsumago-juku duurt zo'n drie uur, voert door cederbos en langs een waterval, en eindigt in een gaaf bewaard pleisterstadje waar auto's overdag verboden zijn en de straten er nog bijna net zo bij liggen als in de zeventiende eeuw. Dit is het best bewaarde stuk van de Edo-route dat nog beloopbaar is.

Wat je kunt verwachten

Het pad is 8 kilometer en kost zo'n drie uur in een rustig wandeltempo, langer als je stopt in Ōtsumago of aan het eind de tijd neemt in Tsumago. De route is de hele weg goed bewegwijzerd in het Engels. De moeilijkheidsgraad is laag tot matig: net na Magome ligt een kort, steiler stuk, de rest is grotendeels vlak of licht dalend.

Loop van Magome naar Tsumago, niet andersom. De richting doet er hier meer toe dan op de meeste paden. Van Magome naar Tsumago daal je per saldo; de steilste klim heb je binnen het eerste halfuur achter de rug, en de bewaarde hoofdstraat van Tsumago-juku ligt op het westen. Die komt het best tot zijn recht in het licht van de late ochtend tot de middag, precies wanneer je er na een vroege start aankomt. De omgekeerde route (Tsumago naar Magome) is alleen zinvol als je in Magome blijft overnachten.

Magome-juku

Magome-juku ligt tegen een helling boven het moderne stadje Nakatsugawa. De bushalte zet je af aan de voet van het pleisterstadje, en de aanloop klimt steil door een smalle steeg vol gerestaureerde gebouwen: voormalige herbergen, theehuizen en watermolens die nu sobaproducten, kastanjelekkernijen en ingelegde groente verkopen. Langs de zijkanten van de steeg lopen stenen goten. Bovenaan gaat de geplaveide straat over in een stenen pad dat afdaalt naar het open landschap, en daar begint de wandeling pas echt.

Vertrek vóór acht uur als je Magome voor jezelf wilt. Het stadje ontwaakt langzaam, en het ochtendlicht op de hellende straat is de vroege wekker waard.

Cederbos en de Otaki-waterval

Het pad legt het grootste deel van de afstand af door cederbos. Het wisselt tussen oorspronkelijke steenbestrating (sommige stukken dateren uit de Edo-periode) en aangestampt grind. Vogels vormen de belangrijkste soundtrack; in de diepere stukken dempt het cederdak alle geluid van buitenaf volledig. Hier en daar markeren stenen wegwijzers en kleine schrijntjes langs de weg het historische tracé van de route.

Ongeveer twee derde van de weg naar Tsumago passeert het pad de Otaki-waterval, net naast de route zichtbaar door een opening in de bomen. Hij stroomt het krachtigst eind april na de sneeuwsmelt en in de herfst na de regens, en kan in een droge hoogzomer weinig meer zijn dan een straaltje. De omgeving van de waterval is ook een van de stilste punten van de hele route; doordeweekse wandelaars hebben hem in de vroege ochtend vaak voor zichzelf.

Ōtsumago

Vlak voordat het pad Tsumago-juku bereikt, loopt het door Ōtsumago, een gehucht dat als informeel rustpunt halverwege dienstdoet. Het tateba-chaya-rusthuis biedt hier gratis koude thee (mugicha in de zomer, in koelere maanden soms warme thee) en bankjes. Het huis draait op donaties; er ligt een gastenboek voor wandelaars om te tekenen. De meeste bezoekers met weinig tijd lopen erdoorheen. Tien tot vijftien minuten stoppen geeft je Tsumago echter op je eigen voorwaarden: je komt net na de vorige groep aan, en de fotogenieke hoofdstraat is dan even zichtbaar leger.

Tsumago-juku

Tsumago-juku is een van de zorgvuldigst onderhouden historische straatbeelden van Japan. In 1976 aangewezen als belangrijk beschermd stadsgezicht, weert de hoofdstraat overdag alle voertuigen, liggen de elektriciteitskabels ondergronds en is de houten gevel van elk gebouw gereguleerd. Het resultaat is een pleisterstadje dat als de Edo-periode leest, zelfs voor wie nog nooit een prent uit die tijd heeft gezien.

De honjin, de voormalige residentie waar provinciebestuurders en hooggeplaatste samoerai onderweg uitrustten, is de belangrijkste bezienswaardigheid binnen. Toegang kost ¥300 voor alleen de honjin, of ¥700 voor een combikaart met de waki-honjin Okuya en het plaatselijke historisch museum. Openingstijden zijn 9.00–17.00 uur; op maandag is het gesloten. Langs de hoofdstraat beheert de conserveringsvereniging gratis rusthuizen waar bezoekers vrijblijvend kunnen zitten en thee drinken. Winkels verkopen kurikinton (kastanjelekkernij) en sobameel, beide streekeigen aan de Kiso-vallei, naast meer algemene souvenirs.

Reisgroepen beginnen doordeweeks vanaf tien uur binnen te druppelen, in het weekend de hele ochtend door. Vóór tien uur aankomen (haalbaar als je om zeven uur uit Magome vertrekt) geeft je een uur op straat voordat die volloopt.

Hoe je er komt

Tips

• Stuur je bagage vooruit naar Tsumago voordat je vertrekt. Het toeristenbureau in Magome-juku neemt bagage aan voor doorzending naar Tsumago-juku. Lever je tassen vóór 11.30 uur in; ze zijn vanaf 13.00 uur op te halen. De kosten zijn ¥1.000 per stuk. De dienst loopt alleen van 20 maart tot november; draag in de winter je tassen zelf of regel je eigen vervoer.
• Ga van Tsumago terug naar station Nagiso met de bus. De rit duurt ongeveer tien minuten en kost ¥300. Er rijden meerdere bussen per dag; de laatste vertrekt rond 17.41 uur. Controleer de actuele dienstregeling bij het toeristenbureau in Tsumago, want de tijden wisselen per seizoen.
• Koop de combikaart bij de honjin. Voor ¥700 heb je de honjin, de waki-honjin Okuya en het historisch museum: ¥400 meer dan alleen de honjin, en de moeite waard als je een uur overhebt in Tsumago.
• Vermijd weekenden en nationale feestdagen. Het pad en de hoofdstraat van Tsumago zijn het drukst op weekendochtenden tussen april en november, wanneer reisgroepen en dagjesmensen samenkomen. Doordeweeks is het, zelfs in het hoogseizoen, aanzienlijk rustiger.
• Wandelschoenen volstaan. De ondergrond is grotendeels geplaveide steen en aangestampt grind. Sommige stukken kunnen glad zijn na regen, maar bergschoenen zijn niet nodig. Comfortabele schoenen met grip zijn genoeg.
• Lente en herfst zijn de beste seizoenen. Eind maart tot begin mei brengt kersenbloesem en vers cedergroen. Oktober tot november kleurt het gebladerte langs het pad. Beide perioden trekken de meeste bezoekers; doordeweekse bezoeken in een van beide vensters blijven veel rustiger dan het weekend.

In de buurt

De Nakasendo-wandeling combineert vanzelf met de andere hoofdbestemmingen van Nagano.

FAQ